《终极标靶2Hard Target 2》

看了十几集电视剧来看原著。书和电视剧给人的感觉是有分别的。书里的情节和人物情感会更蕴籍难明，可能也归结于叙事的原因，倒叙插叙穿插，需要读者去细致揣摩和恍然自悟。电视剧则多用顺叙来编排，同时丰富了书中的细节，如海市与师父的日常等。杨幂说的这部剧的虐不是为虐而虐，半句有理，其实当编剧把海市与方诸的爱情放在这个宏大的家国叙事里，就已经注定他们的爱情不是坦途。于创作编剧来说，就是为虐而虐 方诸的爱深而厚，于那样的情状下，我实能理解他的行为想法。他太爱海市，正如电视剧里编剧创作出了方诸的心声，没人知道我有多珍爱你。 语句方面，我认为所谓的艰深晦涩却是极力描绘出人物心情想法等的得力好句。 这部剧值得一看，不过我认为电视剧加工处理得更好，比如说看到了方诸很多时候温柔的一面，在书中觉得方诸遥远而崇高，了解他的行为却不能真正理解和明白他。有了电视剧的加工，让我感觉方诸其实内在脆弱又可爱。这部剧是往极端的方向走，而电视剧消解甚至试图稍微润色一下虐心残忍的情节。 回到这部剧，喜欢看虐文的读友心碎推荐

当然这一季第一季还挺好看的，看到纪的无力-掩饰-控制-恐惧-眼泪，以及他们的过去，真的还有点心疼。

ཉི་ཧོང་བུད་མེད་ཀྱི་སྐྱིད་སྡུག བུད་མེད་ཀྱི་དབུལ་པོའི་འཚོ་བའི་རྒྱབ་ཀྱི་ཁུར་པོ་ལྗིད་པོ། ཉི་ཧོང་རྒྱལ་ཁབ་ཀྱི་ཡིད་དུ་མི་སྡུག་པའི་སྐྱུག་བྲོའི་སྤྱི་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཞིག ཡ་ང་བའི་ཁོ་མོ་ཚོ། ཡ་ང་བའི་བུ་ཕྲུག ཁོ་མོ་ཚོས་རང་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིའི་འཚོ་བའི་ཆ་རྐྱེན་དང་ནང་བསམ་བློའི་གོ་རྟོགས་ཞན་བཞིན་དུ་ད་དུང་བསམ་མེད་ཀྱི་ཚེ་སྲོག་གསར་པ་ཞིག་རང་ཉིད་ཀྱི་ཡ་ང་བའི་གནས་བབས་འདི་ཤུལ་འཛིན་བྱེད་མཁན་དང་རང་སྒྱེལ་པའི་སྒང་ལ་རྡོག་བརྫིས་གཏོང་མཁན་དུ་འཇིག་རྟེན་འདིར་བཙལ་དོན་ཅི། ལོ་ན་བཅུ་གྲངས་མ་གཏོགས་ལོན་མེད་པའི་སློབ་གྲྭ་འགྲིམ་བཞིན་པའི་ན་ཆུང་བུ་མོས་སློབ་ཡོན་ཆེད་དུ་རང་གཟུགས་རང་བདག་མི་བྱས་པར་སྨད་བཙོང་ལམ་དུ་ཞུགས། བཟའ་ཐོར་ཕྱིན་པ་དང་གོ་མེད་ཚོར་མེད་ངང་གཞན་གྱི་ཕྲུ་གུ་འཁོར་བའི་སྦྲུམ་མའི་འུ་ཐུག་ཐབས་ཟད་ཀྱི་ལས་དབང་། འདི་དག་ནི་སྤྱི་ཚོགས་ཀྱི་ཚན་པ་ཁག་གིས་དོ་ཁུར་ཞན་པ་གང་ཞིག་གཞི་མ་ནི་ནང་བསམ་བློའི་སློབ་གསོའི་དབུས་པ་ཅི་ལ་མིན། འདི་ལྟ་བུའི་གནས་ཚུལ་ནི་འུ་ཚོའི་སྤྱི་ཚོགས་འདིའི་གྲུ་ཟུར་ཆེ་མ་ཆུང་མང་པོར་ཡང་མང་མང་ཡོད་ངེས། མཐར་སྲིད་གཞུང་གི་སྲིད་ཇུས་ཇི་ལྟར་བཟང་རུང་འདི་ནི་གཡང་རྩེའི་སྒང་གི་ཡས་སྒྲོན་ལས་མ་འདས་སྙམ། ​བཀླགས་རིན་ཡོད་པ་དང་བསམ་གཞིག་བྱ་རིན་ཡོད་པའི་དཔེ་དེབ་གཅིག་རེད་འདུག ​

历史有一个潜在的关键主题，那就是人类历史中存在一种失衡现象：一方面，人类改造世界的技术能力在指数增强；另一方面，人类管理自身的政治能力却始终没有成功发展。称职的政府一般会引领科技进步，因为鼓励自由言论、保护发明专利、拥有创造利润和保障个人安全的能力通常都会对发明家形成鼓励。但是反过来未必行得通：科技进步并不会催生出政治美德。

读了终极标靶2Hard Target 2让我突感一切鸡汤励志语言都是泡影，情商让人性虚伪着活着，进入荒岛求生存，人只能凭借善良、勇气、运气和你所具有生存技能方可存活于世。